Nefes Alabilmek

         Sevgili Günlük ;

   Bugün yine birileri erken kalktığı için isyan etti, istediği bluz alınmadığı için saçını başını yoldu ve sevgilisinden ayrıldığı için intihar etmeye çalıştı.Ben ise yine kemoterapiden geliyorum.Beni yanlış anlama, onların yaptıklarını yapabilmek istediğim için isyan etmiyorum.Ben hiçbir şey yapmak istemiyorum.Sadece biraz nefes alabilmek...Vücudumun her saniye beni daha çok terk ettiğini bilmeden, birkaç dakika sonra kan kusmayacağımdan emin olarak bir nefes alabilmek...Nitekim son 5 yıldır pek nefes aldığım söylenemez.Çünkü öyle bir savaştayımki içime çektiğim nefes bile aleyhime işleyen bir saat gibi.Bunu değiştirmek için yapabildiğim tek şey ise işkence etmekle tedavi etmek arasında kalmış kemoterapi denen şeyi çekmek ve o upuzun saçlarıma veda etmek oldu.

   En çok neye kızıyorum biliyor musun günlük?İhanete uğramış gibi hissediyorum.Vücudumun, elimdeki somut tek şeyin, beni her geçen saniye daha çok terk ettiğini hissediyorum.Şimdi benim vücudum dalından düşmek üzere sararmış bir yaprak ve sonbaharın gelişini kimse engelleyemiyor.Çünkü kanser olmanın aslında bir nedeni yok.Nedenini kimse bilmez.Allah'ın işi der susarız.Neden o değil de ben diye sormuyorum hiç zaten.Bunu yaşayan tek kişi olmadığımın farkındayım.Kanser dünyamızda o kadar hızlı yayılıyorki...Sokakta yanından geçen küçük kız ya da annen,baban ya da belki de sen!Hepiniz potansiyel bir kanser hastasısınız.Çünkü kanseri biz seçmeyiz o bizi seçer.

   Hani herkesin bir hayali vardır ya; öğretmen olmak, astronot olmak, anne olmak...İşte ben bunu çok düşündüm.Kanser olmadan önceki hayalim büyüyünce dünyayı gezmekti dedim kendime.Peki ya şimdi ne?Cevap çok gecikmedi.İçimden bir yerden küçük bir kız çocuğu yaşamak diye bağırdı.YAŞAMAK!

   

Yorum Yap